Η εικόνα αυτή είναι συνηθισμένη στο Πλαγιάρι. Η φωτογραφία είναι από πεζοδρόμιο της Μιαούλη, δίπλα στη στάση του λεωφορείου. Οδηγοί και δημότες θεωρούν, δυστυχώς, το πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι τους ως προσωπικό τους χώρο στάθμευσης. Αδυνατεί κανείς να περπατήσει στο πεζοδρόμιο και όλοι μας, μικροί, μεγάλοι, με κινητικά προβλήματα ή με καρότσια, αναγκαζόμαστε να περπατήσουμε στο (πολύ επικίνδυνο) δρόμο.

Λέτε να μην ξέρει ο ιδιοκτήτης της Μερσεντές ότι απαγορεύεται να παρκάρει επάνω στο πεζοδρόμιο; Λέτε να μην ξέρει ο οδηγός που παρκάρει εκεί το αυτοκίνητό του για να πάρει πίτσα ή φάρμακα ότι εμποδίζει; Το ξέρουν ασφαλώς. Απλώς, όπως σχεδόν όλοι μας, αδιαφορούν διότι, πολύ απλά, ξέρουν πως ποτέ κανείς τροχονόμος δεν θα τους γράψει...

Μήπως ήρθε η ώρα να αρχίσουμε όλοι μας (γείτονες, Δημοτική Αστυνομία, Τροχαία) να θυμίζουμε στους φίλους συνδημότες μας τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται;

Μετά την ανάρτηση της παρακάτω δημοσίευσης στις 9/9/2011 γειτόνισσα του Πλαγιαρίου, με την εξάχρονη κόρη της και τον σύζυγό της, έκανε αυτό που δεν κάνουν, δυστυχώς, οι υπηρεσίες του Δήμου...Διαβάστε το χθεσινό σχόλιό της παρακάτω που δείχνει πώς μπορεί, πραγματικά, το Πλαγιάρι να γίνει καλύτερο.

"Με αφορμή την ιστοσελίδα σας, σκεφτήκαμε να δράσουμε! Μετά συζύγου και 6χρονης κόρης, εφοδιασμένοι με γάντια και σακούλες σκουπιδιών, μαζέψαμε ότι σκουπίδι υπήρχε ήταν εκτός κάδων. Τέσσερις μαύρες σακούλες παρακαλώ! Και ναί έχει διαφορά... Ευχαριστούμε για την έμπνευση!"

Ανάρτηση της 9/9/2011: Η πανέμορφη περιοχή Πλατάνι στο Πλαγιάρι, εκεί που πήγαιναν όλοι οι παλιοί Πλαγιαρινοί τις βόλτες τους, εκεί που πήγαιναν παλιά σχολικές εκδρομές τα παιδιά του χωριού, παρουσιάζει ακόμη αυτό το χάλι, μήνες μετά την πρώτη ανάρτηση Κόκκινης Κάρτας. Τι δικαιολογία μπορεί να υπάρχει αλήθεια; Πόσο χειρότερα πρέπει να γίνουν τα πράγματα για να δοθεί λύση; Οι κάτοικοι, οι γείτονες που μένουν εκεί, αυτοί που διέρχονται καθημερινά για να πάνε στα σπίτια τους, τι φταίνει για να αντικρίζουν αυτό το θλιβερό θέαμα; Οσοι θα ήθελαν να πάνε μια βόλτα με τα παιδιά τους, με τα ποδήλατά τους, θα τολμήσουν να ξαναβγουν στην εξοχή του Πλαγιαρίου; Αυτήν την εικόνα θα την δείξουν στα προεκλογικά τους φυλλάδια οι πολιτευτές μας; Επιτέλους, ας σταλεί συνεργείο και απορριμματοφόρο για να καθαριστεί η περιοχή! Δεύτερης κατηγορίας πολίτες είναι οι κάτοικοι της περιοχής Πλατάνι στο Πλαγιάρι;

Ας προσπαθήσουμε να φέρουμε στο μυαλό μας την "λαϊκή" της γειτονιάς μας στο Πλαγιάρι. Αμάξια εκατέρωθεν του δρόμου, σκουπίδια πίσω από τα τελάρα, ζιγκ-ζαγκ οι νοικοκυραίοι ανάμεσα στους μικροπωλητές, άναρχη τοποθέτηση παντού, προϊόντα κάτω στο δρόμο, πάνω σε καπώ αυτοκινήτων, τα αδέσποτα να τριγυρνούν πεινασμένα... Και ας μην μιλήσουμε για τις βροχερές ημέρες..Που βρέχονται οι πάντες και οι πιο τυχεροί προσπαθούν να χωθούν κάτω από τα νάυλον.
Ας αντιπαραβάλλουμε τις εικόνες εκείνες με τη φωτογραφία, από λαϊκή αγορά σε πόλη του εξωτερικού. Όμορφα και τακτικά τα προϊόντα των παραγωγών, στεγασμένοι και φωτισμένοι πάγκοι, καθαριότητα στους δρόμους. Ψωνίζεις και το χαίρεσαι.
Να άλλη μια εικόνα που πρέπει να συγκρατήσουμε, άλλος ένας στόχος των δημοτών της Θέρμης. Γιατί όχι και εμείς έτσι βρε παιδιά; Λιγότερα πληρώνουμε σε φόρους;

Τα έχετε σίγουρα ακούσει και εσείς, τα παλιότερα σχόλια για τους Ασιάτες, τους..."τριτοκοσμικούς". Που είναι πάμφτωχοι, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα... Λοιπόν, αγαπητοί μου Πλαγιαρινοί, αυτοί προόδευσαν και προοδεύουν κάθε ημέρα. Και τα επίπεδα υποδομών τους, αστικών και άλλων, βελτιώνονται με ρυθμούς αλματώδεις. Ιδού μια φωτογραφία από αστική στάση λεωφορείου, στην Κίνα. Κάντε μια απλή σύγκριση με τις στάσεις των αστικών λεωφορείων στο Πλαγιάρι και ας αναλογιστούμε τι και ποιος φταίει για το χάλι μας. Συγκρίνετε την καθαριότητα στον δρόμο, την καλή συντήρηση, τα κατάλληλα υλικά, τα καθαρά τζάμια. Δείτε τον πίνακα δρομολογίων, τις φωτεινές επιγραφές και συγκρίνετέ τα με τις σχισμένες αφίσες στις στάσεις μας, τα σπασμένα και βρώμικα τζάμια μας, τα αυτοκόλλητα με τα 'ιδιαίτερα μαθήματα' και τις 'υδραυλικές εργασίες'. Υπάρχει ακόμη κάποιος που τους κοροϊδεύει; Ας μην έχουμε λοιπόν και τόσο μεγάλη ιδέα για την αφεντιά μας και ας προσπαθήσουμε και ας πιέσουμε περισσότερο για να τους...φθάσουμε.

Δεν θα ήταν ωραία να ήταν έτσι η ποιότητα ζωής στο Πλαγιάρι; Το δείχνουμε για να ξέρουμε τι χάνουμε, ζώντας μέσα στα σκουπίδια, στην άναρχη στάθμευση, στον αχαδελφισμό. Το δείχνουμε για να μάθουν όσοι δεν είχαν την τύχη να επισκεφθούν πιο ευνομούμενες πολιτείες πώς ζουν εκεί οι δημότες τους. Ας ελπίσουμε να μην παραμείνει η εικόνα αυτή ένα μακρινό όνειρο για το Πλαγιάρι. Αρκεί να ξέρουμε πως αυτό μπορούμε να το πετύχουμε αν προσπαθήσουμε όλοι μαζί, αν δώσουμε στους ανθρώπους που μας εκπροσωπούν να καταλάβουν πως στοχεύουμε στα καλύτερα και όχι απλώς στα...τριτοκοσμικά.

Όχι φυσικά. Η φωτογραφία είναι από το εξωτερικό, όπου οι διαβάσεις είναι έντονα βαμμένες και με καλή σήμανση. Εκεί όπου οι δημοτικές αρχές γνωρίζουν πως οι πεζοί αποτελούν το 1/4 των θυμάτων τροχαίων ατυχημάτων. Όπου οι διαβάσεις αποτελούν ευκαιρία για εκπαίδευση ή για δημόσια τέχνη (κάντε κλικ στο "Διαβάστε περισσότερα →" παρακάτω, με τα κόκκινα γράμματα, για να δείτε και άλλες φωτογραφίες, μεταξύ άλλων και τη διάβαση με τα ονόματα των πεζών που σκοτώθηκαν σε τροχαία ατυχήματα στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας, τη διάβαση 'ψαροκόκκαλο' ή τη διάβαση 'πεντάγραμμο').

Είναι άραγε ουτοπία όλα αυτά για το Πλαγιάρι; Και όμως...Θέληση, φαντασία και μπογιά θέλει μόνο... Όχι μόνο μπογιά για τα ασπρίσματα...

Προβληματιζόμαστε πάντα τέτοιες μέρες βλέποντας τις εικόνες αυτές...Η φωτογραφία είναι από την κεντρική πλατεία στο Πλαγιάρι. Υπαίθριοι πωλητές πουλούν αμφίβολης ποιότητας φθηνά παιχνίδια, αλλά και όπλα-παιχνίδια, στις γειτονιές των πόλεων, στα προάστια, στην επαρχία. Πολλά έχουν γραφτεί για τους κινδύνους που κρύβουν τα φθηνά παιχνίδια (βλ. "ποιο παιχνίδι να αγοράσω" http://www.vita.gr/html/ent/549/ent.4549.asp) αλλά και για τον αντίκτυπο που έχουν τα όπλα-παιχνίδια στις ψυχές των παιδιών. Ακόμη και στο μακρινό Μεξικό υπάρχουν πια προγράμματα ανταλλαγής παιχνιδιών-όπλων με παιχνίδια που δεν παραπέμπουν σε σκοτωμούς και αίματα (βλ. http://www.newsbeast.gr/world/arthro/243537/programma-paihnidia-adi-oplo...).

Ας μη συγχέουμε λοιπόν, μέρες που είναι, την ανδρεία και τη φιλοπατρία με τα όπλα και ας μη μαθαίνουμε στα παιδιά μας πως το όπλο είναι παιχνίδι. Γύρω μας, παντού στον κόσμο όλο, μικρά παιδιά σκοτώνονται καθημερινά από όπλα πραγματικά. Ας μάθουμε στα παιδιά μας να αγαπούν το διπλανό τους και ας τους ποτίσουμε αγάπη για την πατρίδα μας με τραγούδια και ιστορίες για την ανδρεία των προγόνων τους, που δεν εξαντλείται ούτε ορίζεται αποκλειστικά από τα πολεμικά τους κατορθώματα. Ας μην αφήνουμε απ'έξω τις μανάδες, τους δασκάλους και τους παπάδες του έθνους μας.

Έφθασε πάλι εκείνη η εποχή...Βγήκαν από την αποθήκη οι βούρτσες και άσπρισαν τα πεζοδρόμια στην κεντρική πλατεία στο Πλαγιάρι, άσπρισαν και τα τσιμεντένια παγκάκια, βάφτηκε και η εκκλησία μας. Ωραία εικόνα, επαναλαμβανόμενη, εδώ και πολλές-πολλές δεκαετίες, θυμίζει παλιές εποχές. Βάζει το χωριό τα καλά του, να γιορτάσει την εκκλησία μας, τον Άγιο Δημήτριο, αλλά και για να αισθανθούμε, επιτέλους, ξανά λίγο περήφανοι, για τους προγόνους, για την εθνική μας επέτειο.

Πράσινη κάρτα λοιπόν, αλλά να μην μένουμε στα εύκολα. Εύκολα είναι τα ασπρίσματα, δύσκολα είναι τα υπόλοιπα, τα ουσιαστικότερα που πρέπει να γίνουν στο χωριό.

Χρόνια πολλά σε όλους και να μην ξεχνούμε αυτούς που αγωνίστηκαν.

Η παιδική χαρά στην οδό Καραβαγγέλη είναι, απλά, ένας σκουπιδότοπος. Αυτό είναι το Πλαγιάρι που θέλουμε; Περνούν ποτέ οι δημοτικοί μας σύμβουλοι, αυτοί που ψηφίσαμε, από τη γειτονιά μας; Ποιον από αυτούς ακούσατε να διαμαρτύρεται για αυτήν την κατάσταση; ποιός κάνει κάτι;
Πόσο δύσκολο είναι να γίνεται μια φορά την ημέρα μια γύρα στο χωριό από τα συνεργεία του Δήμου, έστω από έναν υπάλληλο ή δημοτικό σύμβουλο, εκ περιτροπής τουλάχιστον, μια εβδομάδα ο ένας μια ο άλλος; Να δουν, βρε αδελφέ, αν όλα είναι στη θέση τους. Τι χάλασε, τι βρώμισε, τι θέλει επιδιόρθωση...Απλά πράγματα.

Ντροπή!

Μερικές φορές τα γκράφιτι είναι τέχνη, έκφραση δημιουργίας και όχι βανδαλισμός. Μερικές φορές πραγματικά ομορφαίνουν την αστική ασχήμια που συχνά μάς περιβάλλει. Δίνουν χρώμα στους άψυχους τοίχους, οι γκροτέσκες εικόνες τους έχουν μια περίεργη γοητεία. Τα παιδιά ζωγραφίζουν γκράφιτι, δημιουργούν κάτι από το τίποτα, πλάθουν μυθικούς κόσμους, ζωγραφίζουν πρόσωπα που μας χαμογελούν πίσω από τα συρματοπλέγματα. Γκράφιτι με προσωπικότητα.
Μια τέτοια περίπτωση είναι τα γκράφιτι που ξεπρόβαλαν πρόσφατα πίσω από τους φράκτες του μηχανοστασίου στο Σημείο Μηδέν. Καταστροφή δημόσιας περιουσίας; Ίσως. Οπωσδήποτε δεν την ενθαρρύνουμε. Αν και με μια μπογιά ξαναέρχονται τα πράγματα στη θέση τους. Αλλά για εμάς είναι απόδειξη πως στο Πλαγιάρι υπάρχει ακόμη ζωή, ζωντάνια και φαντασία. Από τα νέα παιδιά, τους καλλιτέχνες του σπρέι. Ευτυχώς!