∙Τα κακώς κείμενα

Ποιος πληρώνει για τα σπασμένα πεζοδρόμια; εμείς και μόνο εμείς, μέσω των υπέρογκων δημοτικών τελών! γιατί ανεχόμαστε αυτήν τη συμπεριφορά; Και ποιος θα τιμωρήσει επιτέλους αυτούς που καταστρέφουν την περιουσία μας, λες και είναι δική τους;
Θα αλλάξει επιτέλους κάτι στο Πλαγιάρι;

Και όμως, αγαπητοί γείτονες. Ο πόλεμος έφθασε μέχρι τα σπίτια μας η Κοινότητά μας και ο Δήμος μας ακόμη λιβανίζουν την...κρίση.
Οι κλοπές στο Πλαγιάρι έχουν φθάσει σε τέτοιο σημείο που κάποιοι γείτονες δεν άντεξαν και έστησαν φυλάκια! Ιδιωτικοί φύλακες κάνουν τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνει η (άφαντη στην περιοχή μας) αστυνομία.
Τι άλλο πρέπει να γίνει για να ζητήσει επιτακτικά ο Δήμος από την Αστυνομία τη παρουσία της στην περιοχή μας; Πρέπει να θρηνήσουμε θύματα;
Σε λίγο θα έρθουν τα κανάλια να κινηματογραφούν τα...χάλια μας! Ούτε παραμεθόριος να ήμασταν, ούτε σε πόλεμο...

Πότε επιτέλους θα διορθωθεί το οδόστρωμα των δρόμων του Πλαγιαρίου; Ας αρχίσουμε με κάτι που έχει πλέον γίνει τόσο επικίνδυνο που είναι θαύμα που δεν έχει σκοτωθεί κανείς ακόμη. Ας αρχίσουμε με το δρόμο που συνδέει το Πλαγιάρι με τον Τρίλοφο, δρόμο ταχείας κυκλοφορίας στην πράξη, δρόμο γεμάτο λακούβες, που τον διασχίζουν εκατοντάδες αυτοκίνητα την ημέρα, σχολικά, φορτηγά, αγροτικά.
Διαλύουμε καθημερινά τα αυτοκίνητά μας στους παλιόδρομους του χωριού, κινδυνεύουμε από τους ελιγμούς των οδηγών, μήπως και γλυτώσουν από τις λακούβες, από τις συνεχείς επεμβάσεις στο οδόστρωμα, τα χαλίκια, τα μπαλώματα.
Πότε επιτέλους θα γίνει κάτι σε αυτόν τον τόπο;

Αυτή η εικόνα είναι ενδεικτική της κατάστασης που βιώνουμε κάθε Σάββατο του καλοκαιριού. Κίνηση προς τις παραλίες, σταματημένα οχήματα έξω από τα αρτοποιεία και ζαχαροπλαστεία, καμιά δεκαριά τροχαίες παραβάσεις στην καθισιά... Ποιος φροντίζει την κίνηση, ποιος τηρεί τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας, ποιος μεριμνά για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής;
Άλλα μάς έταζαν όταν ζητούσαν τη ψήφο μας και τώρα το έχουν ρίξει στις δικαιολογίες. Η κρίση φταίει. Αλήθεια; Η ένα πολύ βολικό ψέμα που κρύβει την ανικανότητα και την αδιαφορία;

Στο κέντρο του Πλαγιαρίου, δίπλα σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, ξεχειλισμένοι οι καινούριοι υπόγειοι κάδοι...
Τι ντροπή για εμάς τους κατοίκους του χωριού. Τι ντροπή για τους υπεύθυνους καθαριότητας της Κοινότητας και του Δήμου Θέρμης. Τη νιώθει όμως κανείς τη ντροπή; ή η αναισθησία έχει κυριαρχίσει στον τόπο μας;

Μπροστά από το αθλητικό κέντρο Πλαγιαρίου, άλλη μια εικόνα που λέει πολλά για το πώς αντιλαμβανόμαστε τη δημόσια περιουσία, τη συντήρηση και την επισκευή των κοινών μας πραγμάτων. Να ελπίσουμε πως ο Δήμος θα επισκευάσει και θα συντηρήσει τους βρώμικους και διαλυμένους κάδους του χωριού;

Η κίνηση των τροχοφόρων στο Πλαγιάρι θυμίζει στρατιωτική επιχείρηση. Διαλύουμε καθημερινά τα αυτοκίνητά μας σε λακούβες, αναχώματα, χαλίκια, πέτρες και νερά. Τι μας υποσχέθηκε ο Δήμαρχος όταν ζήτησε την ψήφο μας; Δρόμους, καθαριότητα, τάξη. Αντ'αυτού, κάθε μέρα αντικρύζουμε βομβαρδισμένους δρόμους στο χωριό...

Είναι θλιβερό και προσβλητικό στη μνήμη των θανόντων αυτή εδώ η συνήθεια... Είναι ντροπή για το χωριό που δεν έχει προβλέψει να υπάρχει, τουλάχιστον μπροστά στην εκκλησία, ένας μεγάλος πίνακας ανακοινώσεων, όπου ο καθένας να μπορεί να αναρτά τέτοιου είδους ανακοινώσεις. Οι κολώνες, οι στήλοι της ΔΕΗ, οι στάσεις των λεωφορείων, τα τζάμια των άδειων μαγαζιών, δεν πρέπει να γεμίζουν από τέτοιου είδους ανακοινώσεις, αλλά ούτε και με άλλα χαρτιά και αυτοκόλλητα που δίνουν την εικόνα ενός χωριού βρώμικου και αδιάφορου για την ευταξία και την καθαριότητα.

Πόσο δύσκολο είναι για την Κοινότητα Πλαγιαρίου να κατασκευάσει έναν τέτοιο πίνακα, ελεύθερο για τους δημότες, όπου να μπορεί ο καθένας να αναρτά την ανακοίνωσή του;

Η Κόκκινη Κάρτα ως βήμα ελεύθερης έκφρασης και λόγου σε μια μικρή γωνιά της χώρας μας, στο Πλαγιάρι, δεν μπορεί να μείνει αμέτοχη στο άκουσμα της πραξικοπηματικής προσπάθειας φίμωσης του ελεύθερου λόγου στην πατρίδα μας με μια 'πράξη νομοθετικού περιεχομένου' και το βίαιο κλείσιμο των πομπών αναμετάδοσης με τη συνδρομή μονάδων ΜΑΤ. Η Δημόσια Ελληνική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση είναι η φωνή των Ελλήνων πολιτών, παντού στην υφήλιο, η φωνή της ελληνικής παιδείας και του ελληνικού πολιτισμού, το μοναδικό άκουσμα της πατρίδας στην ελληνική εσχατιά, στα ακριτικά νησιά, στην πιο μακρινή γωνιά της Ελλάδας. Η απόφαση αυτή αποτελεί πλήγμα για τη Δημοκρατία μας.

Η εικόνα από τη μπασκέτα στο Αθλητικό Κέντρο Πλαγιαρίου είναι χαρακτηριστική. Ουδείς δυστυχώς θεωρεί πως η δημόσια/δημοτική περιουσία είναι άξια προστασίας, ουδείς θεωρεί τη δημόσια/δημοτική περιουσία δική του.
Ξέφραγο το γηπεδάκι μπάσκετ, γαιδούρι και αυτός που κρεμάστηκε από τη μπασκέτα και τη στράβωσε. Πόσες φορές να αλλάξει ο Δήμος τη μπασκέτα; Δεν πρέπει και εμείς οι ίδιοι να προσέχουμε τα παιδιά μας, πώς παίζουν, πώς συμπεριφέρονται, αν σέβονται την κοινή μας περιουσία; Λύσεις δεν υπάρχουν πολλές: ή θα είναι κλειδωμένος ο χώρος του αθλητικού κέντρου και θα ανοίγει μόνο μετά από κράτηση (πράγμα όχι ιδιαίτερα πρακτικό), ή θα επιτηρείται από προσωπικό ή κάμερες (πράγμα πολυέξοδο) ή θα πρέπει να φροντίζουμε εμείς οι ίδιοι, τα παιδιά και οι γονείς, την κοινή μας περιουσία. Γιατί όταν βρίσκεται ένας ασυνείδητος και χαλάει τη διασκέδαση και άθληση των υπολοίπων, ξέροντας πως κανείς και ποτέ δεν θα τον τιμωρήσει ή δεν θα τον υποχρεώσει να πληρώσει τη ζημιά, δεν θα διστάσει να το ξανακάνει.
Ας έχουμε λοιπόν το νου μας.