Μπροστά από το αθλητικό κέντρο Πλαγιαρίου, άλλη μια εικόνα που λέει πολλά για το πώς αντιλαμβανόμαστε τη δημόσια περιουσία, τη συντήρηση και την επισκευή των κοινών μας πραγμάτων. Να ελπίσουμε πως ο Δήμος θα επισκευάσει και θα συντηρήσει τους βρώμικους και διαλυμένους κάδους του χωριού;

Απίστευτη κατάσταση στις σχάρες όμβριων υδάτων στο Πλαγιάρι. Πώς να φύγουν τα νερά της βροχής από τους δρόμους μας; Αφήστε που οι περισσότεροι δρόμοι ούτε καν αυτές τις σχάρες δεν έχουν. Αλλά επιτρέπεται αυτή εδώ η εγκατάλειψη έστω και στις λιγοστές σχάρες που έχουμε για να μην πλημμυρίζουν οι δρόμοι μας; Μα πού ζουν επιτέλους αυτοί οι δημοτικοί, κοινοτικοί και άλλοι μας 'σύμβουλοι'; Δεν τα βλέπουν για να ζητήσουν από τις υπηρεσίες του Δήμου Θέρμης να καθαρίσουν τα αίσχη; Πώς είναι δυνατόν αυτό το πράγμα. Και ας μη σκεφτούμε πόσα εμβόλια τέτανου θα χρειαστεί να κάνει ο κακομοίρης που πέσει μέσα στη σκουριασμένη σχάρα και θα πληγωθεί...
Και αν είναι το παιδί σας; Και αν παρασύρουν τα νερά την περιουσία σας, αν μπουν μέσα στις αυλές σας; Θα φωνάζουμε τότε "γιατί δεν καθαρίζατε τις σχάρες"; Μήπως θα είναι πολύ αργά;

Η κίνηση των τροχοφόρων στο Πλαγιάρι θυμίζει στρατιωτική επιχείρηση. Διαλύουμε καθημερινά τα αυτοκίνητά μας σε λακούβες, αναχώματα, χαλίκια, πέτρες και νερά. Τι μας υποσχέθηκε ο Δήμαρχος όταν ζήτησε την ψήφο μας; Δρόμους, καθαριότητα, τάξη. Αντ'αυτού, κάθε μέρα αντικρύζουμε βομβαρδισμένους δρόμους στο χωριό...

Είναι θλιβερό και προσβλητικό στη μνήμη των θανόντων αυτή εδώ η συνήθεια... Είναι ντροπή για το χωριό που δεν έχει προβλέψει να υπάρχει, τουλάχιστον μπροστά στην εκκλησία, ένας μεγάλος πίνακας ανακοινώσεων, όπου ο καθένας να μπορεί να αναρτά τέτοιου είδους ανακοινώσεις. Οι κολώνες, οι στήλοι της ΔΕΗ, οι στάσεις των λεωφορείων, τα τζάμια των άδειων μαγαζιών, δεν πρέπει να γεμίζουν από τέτοιου είδους ανακοινώσεις, αλλά ούτε και με άλλα χαρτιά και αυτοκόλλητα που δίνουν την εικόνα ενός χωριού βρώμικου και αδιάφορου για την ευταξία και την καθαριότητα.

Πόσο δύσκολο είναι για την Κοινότητα Πλαγιαρίου να κατασκευάσει έναν τέτοιο πίνακα, ελεύθερο για τους δημότες, όπου να μπορεί ο καθένας να αναρτά την ανακοίνωσή του;

Υποθέτουμε ότι οι δύο αυτοί εργάτες είναι του Δήμου Θέρμης, διότι καθάριζαν τα χόρτα από τις άκρες του δρόμου κοντά στα γηπεδάκια του Πλαγιαρίου. Αν ναι, πράσινη κάρτα!

Η Κόκκινη Κάρτα ως βήμα ελεύθερης έκφρασης και λόγου σε μια μικρή γωνιά της χώρας μας, στο Πλαγιάρι, δεν μπορεί να μείνει αμέτοχη στο άκουσμα της πραξικοπηματικής προσπάθειας φίμωσης του ελεύθερου λόγου στην πατρίδα μας με μια 'πράξη νομοθετικού περιεχομένου' και το βίαιο κλείσιμο των πομπών αναμετάδοσης με τη συνδρομή μονάδων ΜΑΤ. Η Δημόσια Ελληνική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση είναι η φωνή των Ελλήνων πολιτών, παντού στην υφήλιο, η φωνή της ελληνικής παιδείας και του ελληνικού πολιτισμού, το μοναδικό άκουσμα της πατρίδας στην ελληνική εσχατιά, στα ακριτικά νησιά, στην πιο μακρινή γωνιά της Ελλάδας. Η απόφαση αυτή αποτελεί πλήγμα για τη Δημοκρατία μας.

Μια απλή βόλτα στο Πλαγιάρι τα πρωινά της Κυριακής αρκεί για να σε πείσει. Κοιτώντας μέσα στους κήπους των σπιτιών του χωριού καταλαβαίνεις πως οι Πλαγιαρινοί είναι νοικοκύρηδες. Ωραίες, φροντισμένες αυλές, τριαντάφυλλα, κήποι φροντισμένοι με μεράκι. Οι γιαγιάδες και οι μανάδες πρωί-πρωί ποτίζουν, οι παππούδες και οι πατεράδες στους μικρούς λαχανόκηπους. Άλλοι μαστορεύουν, άλλοι πλένουν με το λάστιχο τις αυλές, το αμάξι. Παστρικές αυλές, ασπρισμένα τοιχάκια, όμορφες πλάκες βαλμένες στη σειρά.

Γιατί λοιπόν όταν βγαίνουμε από τα σπίτια μας συναντούμε το...απόλυτο χάλι; Τι είναι αυτό που μάς κάνει να μην ενδιαφερόμαστε για το λίγο παραέξω; Τι είναι αυτό που μας κάνει παθητικούς δέκτες μιας κατάστασης παρακμής, που ακόμη και να μην είναι αποκλειστικά δικό μας δημιούργημα, την αποδεχόμαστε;

Γιατί δεν είμαστε ενεργότεροι πολίτες, γιατί δεχόμαστε να είναι οι δρόμοι μας γεμάτοι λακούβες, οι λάμπες καμένες, η δημόσια περιουσία διαλυμένη, τα πάρκα βρώμικα, σκουπίδια στους δρόμους, αποτσίγαρα και τενεκεδάκια στις παιδικές χαρές; Δεν είναι ολόκληρο το Πλαγιάρι σπίτι μας; Δεν περπατούμε στους δρόμους του; Δεν παίζουν τα παιδιά μας στις γειτονιές του; Δεν πηγαίνουν στα σχολεία του;

Ας γίνουμε νοικοκύρηδες και στο χωριό, ας ζητήσουμε ως νοικοκύρηδες να το φροντίζουν οι γείτονές μας, οι διπλανοί μας, εμείς οι ίδιοι. Ας σκεφτούμε και ας σκεφτούν πού θα πετάξουν το σκουπίδι, το τσιγάρο, πού θα παρκάρουν. Και ας βάλουμε ως στόχο να ακουστεί δυνατότερα η φωνή της σιωπηλής πλειοψηφίας, αυτής που αγανακτεί με την κατάσταση στο χωριό, αλλά δεν βγαίνει να το βροντοφωνάξει. Και μένει κλεισμένη μέσα στον όμορφο κήπο της, γιατί δεν αντέχει να βλέπει τα χάλια παραέξω...

Μιλήστε, σχολιάστε, αναρτήστε ειδήσεις στην Κόκκινη Κάρτα, φωτογραφίστε και προτείνετε λύσεις. Ας γίνουμε ενεργότεροι πολίτες! Μπορούμε!

Η εικόνα από τη μπασκέτα στο Αθλητικό Κέντρο Πλαγιαρίου είναι χαρακτηριστική. Ουδείς δυστυχώς θεωρεί πως η δημόσια/δημοτική περιουσία είναι άξια προστασίας, ουδείς θεωρεί τη δημόσια/δημοτική περιουσία δική του.
Ξέφραγο το γηπεδάκι μπάσκετ, γαιδούρι και αυτός που κρεμάστηκε από τη μπασκέτα και τη στράβωσε. Πόσες φορές να αλλάξει ο Δήμος τη μπασκέτα; Δεν πρέπει και εμείς οι ίδιοι να προσέχουμε τα παιδιά μας, πώς παίζουν, πώς συμπεριφέρονται, αν σέβονται την κοινή μας περιουσία; Λύσεις δεν υπάρχουν πολλές: ή θα είναι κλειδωμένος ο χώρος του αθλητικού κέντρου και θα ανοίγει μόνο μετά από κράτηση (πράγμα όχι ιδιαίτερα πρακτικό), ή θα επιτηρείται από προσωπικό ή κάμερες (πράγμα πολυέξοδο) ή θα πρέπει να φροντίζουμε εμείς οι ίδιοι, τα παιδιά και οι γονείς, την κοινή μας περιουσία. Γιατί όταν βρίσκεται ένας ασυνείδητος και χαλάει τη διασκέδαση και άθληση των υπολοίπων, ξέροντας πως κανείς και ποτέ δεν θα τον τιμωρήσει ή δεν θα τον υποχρεώσει να πληρώσει τη ζημιά, δεν θα διστάσει να το ξανακάνει.
Ας έχουμε λοιπόν το νου μας.

Κάθε εποχή βρίσκει τις υπηρεσίες απροετοίμαστες, λες και δεν ξέρουν πως το χειμώνα βρέχει και πλημμυρίζουν οι δρόμοι και την άνοιξη φυτρώνουν χόρτα, τα δέντρα πρασινίζουν και τα κλαδιά μεγαλώνουν. Ζώντας κανείς στο Πλαγιάρι έχει την εντύπωση πως οι υπηρεσίες του Δήμου και οι αρμόδιοι πιάνονται στον ύπνο από πρωτόγνωρες καταστάσεις! Τι πιο προβλέψιμο όμως από το γεγονός πως την άνοιξη (κάθε άνοιξη!) πρέπει να φροντίσεις το χωριό, να απομακρύνεις τα κλαδιά μπροστά από τις οδικές πινακίδες, να κάνεις μια σειρά από πράγματα που πρέπει να τα κάνεις κάθε χρόνο. Εύκολο είναι να βάζουμε πινακίδες. Το δύσκολο είναι να τις συντηρούμε ώστε να κάνουν τη δουλειά τους.

Δεν επιτρέπεται δυστυχώς στους ίδιους τους δημότες να βγουν με τα πριόνια και να πριονίσουν δημοτικά δέντρα ώστε να φαίνονται οι πινακίδες. Αλλά όλοι μας μπορούμε να τηλεφωνήσουμε στο Δήμο αν δούμε κοντά στο σπίτι μας ή σε κοντινό μας δρόμο τέτοια περιστατικά ώστε να έρθουν από το Δήμο ή την Κοινότητα Πλαγιαρίου και να αποκαλυφθούν οι κρυμμένες πινακίδες.