Διαβάσεις στο χωριό; Πότε επιτέλους;

Είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε φέτος το καλοκαίρι μερικούς ξένους στο σπίτι μας στο Πλαγιάρι. Όταν όμως τους βγάλαμε μια βόλτα στο χωριό και τους ρωτήσαμε αν τους άρεσε το χωριό μας έγιναν ξαφνικά λιγομίλητοι...Τους ρωτήσαμε γιατί. Ευγενικά μας είπαν πως τους άρεσε ο ήλιος, η θάλασσα στην Επανομή, αλλά πως το χωριό μας το βρήκαν βρώμικο πολύ και άναρχο. Σπασμένες στάσεις, πεζοδρόμια, σκουπίδια παντού. Παρατημένα παρτέρια, σπασμένα παιχνίδια στις παιδικές χαρές και, κυρίως, απόρεσαν πως ένα ολόκληρο χωριό χωρισμένο στα δύο από έναν δρόμο δεν έχει παρά μία μόνο διάβαση. "Πώς δεν διαμαρτύρεστε;", μας ρώτησαν; "Πώς επιτρέπετε να μην έχει το χωριό σας παρά ένα μόνο σημείο από το οποίο να μπορούν νόμιμα να διασχίσουν το δρόμο οι κάτοικοί του;". "Πώς δεν φοβάστε για τα παιδιά σας;". Και μας έδειξαν μια φωτογραφία που οι ίδιοι τράβηξαν, με ένα κοριτσάκι να κάνει ποδήλατο μέσα στο δρόμο, λίγο πριν επιχειρήσει να τον διασχίσει, ανάμεσα από τα αυτοκίνητα που κινούνταν με μεγάλη ταχύτητα..
Πως αλήθεια τα ανεχόμαστε όλα αυτά; Ως πότε θα παραμένουμε βουβοί μπροστά στα τροχαία ατυχήματα που περιμένουν να συμβούν; Ως πότε θα ανεχόμαστε τη βρωμιά και την εγκατάλειψη του τόπου μας;